Er is één onderwerp waar wetenschappers, consultants en CEO’s het opvallend vaak over eens zijn: diverse teams presteren beter.

Verschillende perspectieven leiden tot scherpere analyses, minder tunnelvisie en uiteindelijk: betere beslissingen. De data is helder. De praktijk bevestigt het. En de overtuiging is breed gedragen, op de werkvloer tenminste.

Maar zodra we de trap naar boven nemen, richting de aandeelhoudersvergadering, lijkt niemand zich dat nog te herinneren.

De koers van een bedrijf wordt daar vaak bepaald door een homogene groep: kapitaalverschaffers. Ondernemers leveren zeggenschap in, in ruil voor financiering, met als gevolg dat de besluitvorming in handen komt van mensen met één dominant belang: financieel rendement.

En begrijp me niet verkeerd: winst maken is essentieel. Zonder winst geen bestaansrecht, geen groei, geen toekomst. Maar als we het er allemaal over eens zijn dat heterogene groepen beter presteren: waarom trekken we die logica dan niet door naar de top?

Wat als de mensen die de koers bepalen niet primair gericht zijn op de korte termijn van hun eigen rendement?

Wat als de focus niet ligt op de verkoop binnen vijf jaar, maar op het bouwen van iets dat generaties meegaat?

Wat als de afweging om dividend uit te keren wordt gemaakt door mensen die het dividend níet zelf ontvangen, maar kijken naar wat het bedrijf nodig heeft?

Dat klinkt misschien als een utopie.
Maar dat is het niet.

Bij steward ownership wordt het eigenaarschap niet verkocht aan de hoogste bieder, maar toevertrouwd aan mensen die zich verbonden voelen met de missie en continuïteit van het bedrijf.

Waar aandeelhouders vaak sturen op waardevermeerdering en een exit, richten stewards zich op continuïteit en verbondenheid. In plaats van eenzijdige winstmaximalisatie ontstaat er een evenwicht tussen winst, missie en maatschappelijke waarde.

We hoeven het wiel niet opnieuw uit te vinden. Er zijn al bedrijven die laten zien dat het anders kan: met eigenaarschap dat gericht is op lange termijn. Denk aan Carlsberg, Zeiss en Buurtzorg. Niet als mooi verhaal voor de buitenwereld, maar als fundament onder hun succes.

Diversiteit werkt.
Dus waarom zou het stoppen bij de top?